برای دریافت مجموعه شعر تقویم های تشنهبا آدرسها ی ذیل تماس برقراربفرمایید :
تهران : جناب آقای جواد قنبری 02144122208
ملایر: خیابان فخریه کتاب فروشی دهخدا 08512249359 و 09183525009 (آقای فرهاد سلیمی )
تویسرکان: میدان امام کتابفروشی حاج حقیقت تلفن 08524223425
تویسرکان: خ انقلاب جنب شهرداری کتابفروشی پاییزان 09187070207 و 08524241604
کاشان : خ. شهید رجائی –پاساژ امیر کبیر – طبقه پایین کتاب فروشی سلطانی 03614444625
مطالب اين پست شامل :
1- شعری از خودم : ( به تلنگری بندم )
2-معرفی مجموعه شعر : بعد از باران مجموعه اشعار زنده یاد ولی احمد باران پور (آرش )
3- معرفی مجموعه شعر : ساعت به وقت دلتنگی ( سروده جناب عبدالرحیم سعیدی راد )
..................................
1- شعری از خودم :
به تلنگری بندم
دل من در ده و ده ها سال قبل مانده که :
" از دوست به یادگار دردی دارم "
نمی دانم باور می کنی یا نه ؟
ولی من برخلاف تو اصلاً بزرگ نمی شوم
و اشکم هنوز
به تلنگری بند است ...
با عاشقی که درد دل می کنم
اصلاً حرف حساب سرش نمی شود
چه رسد به سن و سال و
چه رسد به جیب های سوراخ سوراخ
به تلنگری می ریزم و...
معترضین نمورم می پرسند ؛
اینجا مگر یک شکسته را چند بار بند می زنند ؟
داود بیات
2-معرفی مجموعه شعر : بعد از باران مجموعه اشعار
سروده : زنده یاد ولی احمد باران پور (آرش )
ناشر: موسسه انتشارات سوره به کوشش عبدالرحیم سعیدی راد
انتشار: چاپ اول 1376
تیراژ : 3300 جلد
قیمت : 650 تومان
طراح جلد : سید علی میر فتاح
در قصه ای از این دست /من/ زخمه به جان می زنم/تا شعری شکل بگیرد/وتو/خواننده ی آن باشی ...
زنده یاد ولی احمد باران پور را همه به اسم آرش می شناختند و نامی بود که در طول سالهای جنگ و بعد از آن در اکثر روزنامه ها و مجلات ادبی و صفحات شعر، همیشه با شعری تازه اعلام حضوری پر رنگ داشت تا پاییز سال 71 در حول و حوش 40 سالگی اشعارش را در دل دوستان به یادگار گذاشت و خودش آسمان را قرق کرد.اشعارش مجموعه و دفتر نشد تا جناب عبدالرحیم سعیدی راد، در سال 76 با تحمل مشقات فراوان به جمع آوری و انتشار مجموعه ای دست بزنند که خود آرش همیشه حسرتش را داشت . سالها در پیاده رو های میدان شهدا ی اهواز کتابهای دیگران را برای ارتزاق فروخت و کتاب خودش را ندید .
اینجا /– کنار این میدان - /یک نام آشنا / غریو غربت قومی را /درسینه دارد ./ می گذرند ،/ بی نگاهی که بوی مهربانی دهد / و همرنگ تبسم باشد ،/ رهگذرانی در هجوم پریشانی
چهره ای داشت که گمان نمی کردی پشت این لبخند ها و صمیمیت فراوان جایی هم برای درد باشد حال اینکه درد و فقر مردم را با همه وجود می شناخت و لمس می کرد . بارزترین خصلت آرش صمیمیت و خلوصی بود که در برخورد اول هم گمان می کردی که عزیزترین آشنایی است که سالها موفق به دیدنش نشده ای . پرو بالی که به تازه قلم ها می داد و تشویق ها و ترغیب های آرش نظیر نداشت و در مقابل :
و سایه در ستیزه ی ناگزیر خویش / فرمان از سیاهی می برد / ومرا که جز ستارگان / هیچ آشنایی /یارای شنیدن کلامم را در خود نمی بیند
اینک لبالب آتشم /که بی زبانه در خویش بسوزم /آه ...معنای مهربانی را پیش از مرگ /کسی برایم بازگو کند
آرش وشعرش متمایز از هم نبودند شعرش زندگی اش بود زندگی اش شعر. در پی پی افکندن بنیانی نویی نیود. دم خور همه ی مردم بود و با درد و داغ آنها همراه ترین .شاید اگر بود و تجربه های مختلفش را خلاصه می کرد با پیرایش و ترتیب دیگری آثارش را ارائه می کرد. جمع آوری اشعار از چرک نویس ها و مندرجات روزنامه ها (که خالی از اغلاط تایپی هم نبوده و نیستند ) و گاهی خوانا و ناخوانا شدن آثار مشکلات عدیده ای بوده که جناب سعیدی راد با همه اینها این مجموعه را سرو سامان داده اند . بالطبع نمی توان به همه مطالب ارائه شده خرده بین بود .اما خود آرش هم اشعارش بی شیله پیله و راست و صمیمی مثل خودش بودند. در پی بازی با کلمات و سبک و ایسم نبود و برعکس مردمی بودن را از شعر می خواست .
تو بیا و ببین /شاعر "پرموج" ! / بیا و در میان مردم باش /بیا و از زبان مردم سخن بگو /دیگر گذشت /آن کس که می گفت :/"شعرم را برای زنم می گویم "!/دیگر گذشت که از عقده های شخصی خویش /شعری به زبان استعاره بگویید/اینک زمان شعر سرودن /به زبان همین مردم است ....
با این مقدمه ،از شعر آرش گرایش به زبانی ساده و صمیمی را انتظار داریم. بیانی کل گرا که گاهی با دیدن جزییات زاده می شود :
روبروی گوری /کودکان/با توپ پلاستیکی بازی می کنند،/درست روبروی گور و /در برابر تمثال پدر/که در قاب مانده است./کودکان روبروی عکس پدر/بازی می کنند/ومادر/در گوشه ای از قبر/غرقه در گریه های پنهان خویش./#
احساس می کنم /ثقل تمامی رنجهای دنیایم./# برکدام گور بگریم؟/ برکدام گور نگریم؟/که انیس این دل نباشد./شهیدن،از آن تمامی قومند.
نخل ،مویه ،قبیله ،هویزه ،خرمشهر،بستان،ولایت ،شروه،کارون ،شط ،لنج ،بهمن شیر،گله ، چپق، ایلیاتی و ...کلماتی هستند که شاید به نظر برسد با آنها شعر آرش به سوی شعر بومی حرکت کرده باشد، لحن و بیان متاثر از گویش جنوبی نیز نمودهایی در بکار گیری افعال وکلمات دارد ، اما با همه ی این ها زلالی آرش در شعر و زندگی چیزی نیست که محدود به قوم و قبیله باشد گسترده است برای همه ایران و همه مسلمانها :
اینک آن سوی زمین/ فلسطین است و/ این سوی زمین/ هویزه و بستان و خرمشهر قهرمان ما/ انگار در این جغرافیای کوچک /برادری واژه ای است /که تنها باید با خون نوشت و /بی هراس مرگ / از میانه ی آتش و خون گذشت ./برآوازهای روستایی من /فلسطین/جای دیگری دارد/
عمدتا اشعار آرش مضمون گراست، مضامینی عینی که از دل خود مردم برآمده و با جان شیفته آرش یکی شده و ظهوری شعر گونه را اعلام می کند حالا در کنار بساط کتابفروشی در پیاده رو باشد یا شب های سه شنبه در جلسه نقد و بررسی دانشکده.
اینجا در این گذر/نگاه خسته ی یارانم / از هوای اندوهبار آوارگان جهان /غزلگریه می شود...
از درد محرومان جهان و صبرا و شتیلا تا شهدای جنگ تحمیلی و پابرهنگان و وکلای مردم و پشت میزی ها و فرزندان بی سرپرست و یادگاران شهدا تا میهن دوستی و خرمشهر و داغیاد برادرش حاجت مراد که هنوز چهلم برادرش سپری نشده خودش راهی شد ....
پابرهنگان جهان بی شمارندو جهان /در لباس دوست ...
اگر بیشترین مضامین به مرگ اختصاص نداشته باشد اما اشاره و تلنگر به مرگ موضوع بارزی است که در بسیاری از اشعار آرش با ان نرد می بازد
تو حرفی داشتی ؟/ دل که حرفی ندارد /تو انگشت بر مرگ بگذار /دیوانگی اش با من !
و یا :
باید که برخیزم /و منظومه های روستایی ام را /برای کودکان شهیدان برخوانم /این کودکان نشسته /بر چارگوشه ی این گور/آه ..../آه که دلم /هوای مردن دارد
عشق و مرگ پهلو به پهلو، پیکره ی آثار آرش را می سازند چرا که هیچوقت آرش جدا از مردم نبود و برج عاج را نه مزمزه کرد و نه بدنبالش بود
منظور دل تویی /تا گورم را بنفشه ها به بر گیرند،/به محض آن که بگذری /بنفشه ای دیگر نیز/ گل می دهد
آرش مرگ را به بازی گرفته بود شعرش شعار نبود که خلاصه ی همه آرش بود و آرش عصاره و چکیده ی زمانه ی خودش .آرش در پی کلمه نبود، عشقی در دل و جانش شعله ور بود که کلامش را بر کاغذ نمی نوشت که بر دل نوشته می شد
تبسم نازک تو/شادمانی فراوان دل است /پرغصه اگر می گذرد روزگار/تنها دلخوش از سرود صبح فردایم/هر چند در این گوشه ی غریب/درغربت خویش/پیر می شوم/دیواری از واژه های تکراری /تا سرکشیده بر طاق آبی آشنا /پر می کنند دقایق ناگزیرم را /و من در شمارش این روزها /از یاد می برم خویش را /و تمام جهان را
یادش هماره زنده و روحش قرین الطاف الهی و ائمه اطهار (ع) بادا
3- معرفی مجموعه شعر : ساعت به وقت دلتنگی
سروده : جناب عبدالرحیم سعیدی راد
ناشر: نشر تکا
انتشار: 1387
تیراژ : 8000جلد چاپ اول
قیمت : 3200 تومان
قریب به دو دهه است که جناب سعیدی راد را می شناسم . آن هم از شب شعر های سه شنبه در دانشکده کشاورزی شهید چمران اهواز که عزیزان بسیاری هم در آنجا حضور داشتند . صداقت و صمیمت سعیدی راد خصلت بارزی است که هم در زندگی و هم در آثارش به وضوح می شود دید . اشعار این عزیز بی تکلف و بدون پیچیدگی و تعقید کلامی است و به قولی آنچه دلم گفت بگو ... است . مجموعه اشعار ساعت به وقت دلتنگی در دوبخش عمده کلاسیک (غزل مثنوی دو بیتی و ...) و سپید ( بلند و کوتاه ) تنظیم شده است که در 313 صفحه با قطع پالتویی به بازار ادبی ارائه شده است.گرایش مذهبی و عقیدتی، یاد و راه شهدا و دغدغه های اجتماعی،سوژه های بارز این مجموعه می باشند.
مضمون گرایی و ارائه کشفیات شاعرانه بدون زبان بازی و لفاظی های شاعرانه طیف گسترده ای را از مخاطبان را تحت الشعاع قرار می دهد و به عبارتی همه گیری پیام بیشتری را رقم می زند اما اگر فاقد تکنیک های هوشمندانه بیانی باشد به سمت نظم حرکت کرده و بالطبع نقض غرض خواهد شد . اهمیتی که شاعر در این مجموعه و خصوصا در اشعار کلاسیک برای مضامین قائل بوده سنگین تر از شگرد های زبانی است و وقتی که مضمون و نگاه تازه با صمیمت و زلالی گره می خورد حاصلی به جز سهل ممتنع ندارد :
سفره یکرنگ ما نان و نمک می پرورید حیف شدبعدازتوبازاین سفره هارنگین شده(ص 25 )
بگذار بگویم که نگاه تو مرا کشت بشمار مرا جزو یکی از شهدایت (ص 20 )
تو می روی و زمین بوی مرگ می گیرد تو می روی و من از بودنم پشیمانم (ص 50 )
ای مترسک به احترام بهار از سر خود کلاه را بردار (ص62)
پر شکسته ایم اگر دل شکسته نیستیم ما که مثل ابرها ، خویش را گریستیم (ص 99)
در حرکت های اخیر گرایش به تصویر سازی های پیچیده ، فرم های ترکیبی و انتزاعی ، ساختار شکنی های مختلف و ... شاید حس نوجویی و تازه طلبی را اقناع کرده و نگاه ها را به سمت خود بکشاند اما ارتباط این گونه اشعار با موسیقی ( موسیقی های متداول) به دشواری صورت می گیرد اما اشعاری که مثل این مجموعه بیانی زلال و صمیمی دارند ارتباط بسیار خوبی با مخاطب و موسیقی پیدا می کنند که از ویژگی های دیگر این مجموعه است . وفاداری به آرمان ملی و مذهبی با گرایش به اشعار دفاع مقدس هم بیان نوستالژیکی است از درد و زخم عمیق این شاعر که سالها هم جنگ را تجربه کرده و هم شاهد موشک باران زادگاهش بوده ، زادگاهی که بیشترین تخریب و لطمه را در سراسر جنگ تحمیلی از موشک های دشمن به خود دید . یاد و حضور شهدای هم سنگر چنان گرهی با جان و دل شاعر خورده که با کمترین تلنگری شعر راهی سنگرهای جنوب می شود . و شاید هم تصویر مطالبی است که باید می بود و نیست خشم و اعتراضی از هنجار های کم رنگ شده که بوی گند اسکناس را به خود گرفته است :
چقدر هوای اینجا گرفته است
بوی گند اسکناس
کوچه را برداشته ... (ص 217)
در غزلهایی که اشاره مستقیم به دفاع مقدس یا ائمه اطهار (ع) هم نیست وضوح این عقاید رنگ دیگری به قول و غزل این عزیز داده است که دل نشینی و زیبایی اثر را بیشتر می کند اما جاییکه این عدم صراحت مراعات نشده شعر به اخوانیاتی می رسد که صرفا یاد و یادآوری است . مثل مثنوی سرداران که شروع زیبا و بیانی تاثیر گذار دارد و در ادامه بیشتر ذهن شاعر معطوف آوردن اسامی عزیزان شهیدی است که نقش اسطوره ای و سمبلیک در این اثر پیدا نمی کنند هر چند که مقام و عظمت شان بر کسی پوشیده نیست و حق شان هم بیشتر از این هاست اما انتظار از بزرگی مثل سعیدی راد هم بیشتر و بیشتر از این هاست . ساختار بیانی، مضمون گرایی ،حرکت به سمت سهل ممتنع ،پرهیز از مغلق گویی، استفاده از اوزان مانوس و حرکت در هنجار زبانی و ... شاکله بیانی و زبانی این عزیز در این مجموعه است که هم در غزل و هم مثنوی و دوبیتی و ... دیده می شود
در اشعار سپید هم این روند ادامه دارد و شاید به شیوه و شگرد سید علی صالحی نباشد اما شعر های سپید این مجموعه فرم گرایانه نبوده و به زبان گفتار نزدیک تر است . فضاهای متعارف و ملموسی که در آنها شاعر عطر شعرش را راحت تر به مخاطب می رساند
دو کوهه ایستگاهی از آسمان است / اندیمشک ایستگاهی از آسمان / دزفول و خرمشهر و هویزه نیز ... / افسوس دیگر / پای هیچ قطاری / به آسمان نمی رسد (ص 220)
سعیدی راد در اشعار کلاسیک و سپید به راحتی با شعر برخورد می کند و لحظات تامل برانگیزی را برای مخاطب به ارمغان می آورد ولی در اشعار سپید کوتاهش با اینکه ساختار شعری اش همان است اما در استفاده از کلمات به صرافت عمل می کند و حاصل آن اشعاری است موجز و هنرمندانه با کمترین کلمات :
دل به این قطار ها مبند / شهدا / از آسمان می آیند ( ص 290 )
اسمش را می پرسم / -باران / چتری از لای انگشتانم می روید ! ( ص 282 )
زیبایی های این مجموعه در این مختصر خلاصه نمی شود و با توجه به طولانی شدن این پست دعوت می کنم که خودتان با خواندن این اثر به آنها بپردازید در خاتمه غزلی از ایشان را با هم می خوانیم :
بعد از آن سال های دل تنگی
شب شده ست و هنوز ساعت هاست زیر این تک درخت منتظرم
تا بیاید عزیز هرشب من تا بیاید رفیق همسفرم
همسفر بوده با دلم هر روز در هیاهوی گرم حادثه ها
آن که امشب به یاد او مهتاب دست مهری کشیده روی سرم
مثل یک ظهر گرم تابستان شرجی افتاده در هوای دلم
کی خبر دارد آفتاب و زمین از نگاه همیشه منتظرم
حال و روز مرا نمی فهمند این همه عابران در خود گم
این درختان تشنه ای که چنین ریشه دارند در نگاه ترم
یاد شیرین خنده های گلش عطر جان بخش لحظه های من است
کاش می شد دوباره مثل قدیم بال در بال خسته اش بپرم
نام او در ضمیر این شعر است نام من در نهاد این ابیات
گرچه در بین این همه واژه او غریب است و من غریب ترم
خسته ام خسته ... آمدم شاید که شفا بخش روح من باشد
آمدم بلکه مرهمی بنهد روی گل زخم های بال و پرم
####
بعد از آن سال های دل تنگی بعد از آن روزهای بی خویشی
او زن یک بهار گم شده است من برای شکوفه ها پدرم ( ص 82 )
برای آشنایی بیشتر با این شاعر گرامی به وبلاگ ایشان با آدرس ذیل مراجعه بفرمایید :
http://rsaeedirad.persianblog.ir/
در پست های آینده مجموعه های ذیل معرفی می شوند:
1- یکی مرا به کلینیک معرفی کند ( سروده جناب رحیم فروغی)
2- شرح و توضیح هزار مثل در گویش تویسرکانی ( مولفین : جناب دکتر مهدی صابونی و جناب ابراهیم طاهر زاده )
3- با دعای باران (سروده جناب غلامرضا بکتاش )
4- یک سیب شیرین (سروده جناب غلامرضا بکتاش )
5- گزیده شعرها ( گزیده اشعار جناب ناصر صارمی )
6- خیال محال ( سروده جناب محمد علی رستمی )
7- می خواهم گیس های دنیا را ببافم ( سروده سرکار خانم میترا سرانی اصل )
8- بعضی از ما (سروده جناب مهدی مرادی )
9- پرندگان پراکنده اند انسان ها (سروده جناب محمد حسین انصاری )
10- پنهان در محاق عاشقی ( سروده جناب احمد رضا کیماسی )
11- از صدای من قفس می ریزد (سروده سرکار خانم نسرین هاشمی فر )
12 – تشنج کلمات (سروده جناب صالح سجادی )
13 – نود سال موسیقی در ملایر ( تالیف جناب محمد رضا تقوی راد )
دوستاني كه مايلند كتاب و مجموعه ی اشعارشون در اين وب معرفي بشه لطف کنن ويك نسخه از كتابشون رو به آدرس ذيل ارسال بفرمایند:
تويسركان : صندوق پستي 65815-151